A. Cole & C. Bunch 
Sten
. 32 .
Zdalnie sterowany holownik podniósł w swoich szczękach wielką bryłę i wsadził ją pomiędzy inne. Ida zaklęła, usiłując utrzymać kontrolę, pomyliła się i bryła zderzyła się z innymi. Sten i reszta upadli na siebie, potem zwalili w drugą stronę, gdy rozległ się następny głośny zgrzyt.
- Czy zaczniesz wreszcie kierować tą cholerną rzeczą? wrzasnął na Idę Sten. - Zamienisz nas w mus sojowy.
- Próbuję. Cały czas próbuję! - odkrzyknęła Ida. Wślizgnęła się z powrotem na swoje siedzenie i jeszcze raz zaczęła delikatnie naciskać klawisze komputera.
Sten i inni członkowie Zespołu Modliszki siedzieli we wnętrzu bryły. Tak naprawdę był to wielki, wydrążony kawał rudy przekształcony w mały statek kosmiczny. Poza tym, że oczywiście nie było na nim żadnego silnika. Pchał go holownik. I właśnie dlatego wszyscy przeklinali Idę, gdy próbowała manewrować zdalnie sterowanym robotem ze środka bryły.
- To nie moja wina - broniła się. - Ten cholerny holownik nie ma nawet tyle mózgu, co bakteria.
- Nie gadaj tyle, tylko wysil się trochę - powiedział Alex. Przecież ty masz mózg zupełnie na miejscu... Oooch, cholera jasna! Niech cię diabli wezmą, skarbie.
Ida uśmiechnęła się do niego w odpowiedzi.
- Może lepiej zamkniemy się - stwierdził Sten - i pozwolimy jej prowadzić.
Ida pieściła klawisze. W końcu holownik zaczął reagować nieco łagodniej. Bryła obok przesunęła się na bezpieczny dystans. Silniki robota zadziałały i zaczęli dryfować wolno za nim, w kierunku Vulcana.
Sten odkrył znakomity sposób dostania się na planetę. Vulcan wysyłał do rejonu kopalń tylko bezimienne holowniki, a cała praca wykonywana była przez roboty. Wydrążona bryła obok mieściła ich wyposażenie.
Zbliżając się do samego Vulcana Ida wcisnęła odpowiednie klawisze na komputerze, wyłączając całkowicie nadawanie, aby ogłupić czujniki, a potem położyła palec na wargach, zupełnie niepotrzebnie ostrzegając ich, aby byli cicho. Kapsuła służby bezpieczeństwa zbadała ich ze wszystkich stron i pozwoliła na przejście.
Żarty, szeptane przekleństwa i holownik zaczął przepychać ich do wielkiego, ziejącego portu. Potem trzask, i byli już na dole.
- Cholera, Ido - jęknął Jorgensen. - Okaż trochę ludzkich uczuć.
- Na tym właśnie polega problem - powiedział Doc. - Ma ich zbyt wiele.
I ruszyli wzdłuż chodnika w kierunku grzmiących odgłosów zgrzytających, wielkich zębów.
- Tutaj musimy zejść - powiedział Sten. - I to szybko. Opuścili port i wygramolili się na zewnątrz. Około stu metrów przed nimi czekały olbrzymie szczęki kruszarki. Sten i Ida otworzyli drugą bryłę i zaczęli wywlekać z niej wyposażenie. Jorgensen poklepał niesiony przez siebie plecak. Siedzący w środku Frick i Frack piszczeli, aby ich uwolnić.
Zanieśli pakunki na skraj pasa transmisyjnego, potem ześlizgnęli się ich śladem.
- Następnym razem - stwierdziła Ida, gdy wstawiali swoje rzeczy do pojazdu - ty prowadzisz.
- Nie mogę - odpowiedział Sten. - Zdaje się, że złamałaś mi ramię.
Uchylił się przed jej pięścią i wskoczył do wozu. Gdy wgramolili się inni, Sten przełączył sterowanie na ręczne i skierował się w stronę ich kryjówki.
Trafił na nią, kiedy należał do Buntowników. To było coś lepszego niż tylko schronienie. To był dom, kompletnie wyposażony, z dostępem do jedzenia, picia i niezupełnie publicznego transportu.
- Imperator to betka w porównaniu z nami - gwizdnął Jorgensen.
Nawet Doc patrzył z osłupieniem na odkrycie Stena. Stali w głównej sali balowej czegoś, co kiedyś stanowiło luksusowy statek pasażerski. Pochodził on z wczesnych czasów podróży międzygwiezdnych, kiedy droga zajmowała miesiące i konkurujące ze sobą linie chwaliły się obsługą, jaką zapewniają swoim dobrze sytuowanym klientom. Byty tam prywatne przedziały, sale do gier towarzyskich i kilka takich jak ta, w której stali - z połyskującymi żyrandolami i wypastowaną podłogą. W doskonałej próżni Vulcana wszystko zachowało się dokładnie w takim stanie, w jakim zostawiła to Kompania wieki wcześniej, gdy statek wykorzystywano jako kwatery dla wyższej kadry nadzorującej budowę Vulcana. Kupiono go od bankrutującej korporacji, postawiono na miejscu i porzucono, gdy Vulcan rozrósł się.
Setki metrów wyżej, blisko sufitu sali, Frick i Frack krążyli jak szaleni, piszcząc z zadowolenia z powodu odzyskania wolności.
- No cóż - powiedziała Ida - nietoperzom tu się podoba, a więc chyba wszystko w porządku.
Przestała być taka radosna, gdy Sten pokazał jej komputer statku i zagonił do pracy.
- To jest tak cholernie prymitywne - narzekała - że nadaje się tylko do muzeum.
Sten zdążył już na tyle nauczyć się dyplomacji, że wiedział, kiedy ma trzymać gębę na kłódkę. I zanim wyszedł, zauważył, że Ida pochyla się nad pulpitem, przywołując wszystko znowu do żywa, i zaczynając podłączenie aparatury do centralnego komputera Vulcana.
